Tevhide seyahat

Bir yaratıcının varlığı, insanlık tarihi boyunca en çok üzerinde durulan meselelerden olmuştur. Başını kaldırıp bakan insan merak etmiştir çünkü. Ben kimim, benimle birlikte var olan bu canlılar niye var? Çevremde olup biten bu muhteşem işleri kim görüyor? Ve yaptığı tetkikler sonucu insanlar farklı sonuçlara varmışlar. Bir kısım insanlar bakmışlar ki, her şey tabiat sayesinde gerçekleşiyor, toprak ana tüm canlılara beşiklik ediyor. Bir kısım insanlar tabiata da takılmamış, “Sebepler tabi ya!” demişler. Toprak var, su var, güneş de var. Mademki bir tohum ancak bu sebeplerle çatlayabiliyor, demek sebepler yaratıyor. Yine bir kısım insanlar ne tabiat demişler ne de sebepler. Tesadüf ya hu, demişler. Tesadüfîdir bunların hepsi. Rüzgârın düşürdüğü tohuma bir parça da yağmur düşmüş, filizlenmiş işte. Bu kadar üstünde düşünmeye ne gerek var!

Tüm bu fikirlerin yanında daha başka birileri de demiş ki: “Gözlerinizi açıp bakın! Hiçbir kusur görecek misiniz? Muhteşem bir ustalık eseri olan bu işlerin tesadüfî olması mümkün değildir. Sebepler ya da tabiatın aklı mı vardır ki bu kadar akıllıca işleri yapabilsinler? Elbette tüm bu fiillerin arkasında gizli bir el ve gücü her şeye yeten bir Kudret Sahibi vardır.” Asırlar geçmiş, ama insanın var olduğu her yer ve zamanda bu tartışmalar sürüp gitmiştir.

“Gerçekten bir yaratıcı var mıdır? Bir yaratıcı olduğuna açık delil nedir?” beyanında asırlar boyunca pek çok âlim yüzlerce, binlerce eser yazmış. Bu eserlerden Risale-i Nur Külliyatı başlı başa Yaratıcının varlığının delilleriyle doluyken, bu külliyatın içinde küçük bir risale olan Ayetü’l-Kübra risalesi bizlere tek başına delil olarak kâfi gelebilir. Bu yüzden biz de ellerimize bir Şualar alalım ve açalım 7. Şua’yı. Ayetü’l-Kübra seyyahıyla birlikte seyahate çıkalım. Sıradan bir seyyah değil bu çünkü. O da bizim gibi. Gözünü açtığı bu muhteşem memleketin Sahibini ve Sultanını merak ediyor ve kâinata soruyor Rabbini.

En başta göklerin nur yaldızı ile yazılan güzel yüzünü görüyor. “Bana bak, aradığını sana bildireceğim” diyen semavattan sonra feza gürültü ile konuşarak bağırıyor: “Bana bak! Merakla aradığını ve seni buraya göndereni benimle bilebilir ve bulabilirsin.” Ve seyyahımızla birlikte bakıyoruz biz de. Daha sonra yeryüzü, denizler ve büyük nehirler, dağlar ve sahralar, bitkiler ve hayvanlar, kuşlar, peygamberler, âlimler, kalp ayağıyla marifetullaha ulaşanlar, melekler ve ruhaniler, istikametli akıllar ve kalpler, vahiyler ve ilhamlar, Hz. Muhammed’in (asm) getirdiği deliller, Kur’ân-ı Kerîm’in getirdiği deliller, Allah’ın ta kendisi, Allah’ın varlığına ve bir olduğuna tam 19 mertebede şahadet ediyor, bize Rabbimizi bildiriyor.

Seyyahımız yoruluyor tabi, ama ruh ve kalbinin aldığı tarifsiz lezzetle birinci bâbdan (kapı) çıkıyor ve ikinci bâba giriyor. Biz de onunla birlikte giriyoruz. Birinci bâb Allah’ın varlığının delilleriyle doluyken ikinci bâb Allah’ın birliğinin delilleriyle dolu. Tam üç menzilden oluşan bu kapıda on üç hakikat öğrenen seyyahımızla birlikte on üç tevhid mertebelerine çıkıyoruz. Toplamda otuz iki mertebe gezdik, bunlara bir de Mukaddime’deki mertebeyi katıyoruz ve tam otuz üç mertebeyle bitiriyoruz seyahatimizi. Alnımızdaki teri sildikten sonra aklımıza takılıyor, biz bu kadar delilleri sunuyoruz, ama bizim kadar, belki bizden daha fazla bu delilleri inkâr edenler var. Nasıl olur? Bir biz mi doğruyuz ya da onların hepsi haksız mı?

Yazının devamına dergimizin Temmuz sayısından ulaşabilirsiniz…

BENZER KONUDA MAKALELER:

Devr-i hâl İnsanın içinde duygular kaynar, hâlden hâle girer. İnsan bir karanlığın içinde kaybolup gider. Taşıdığı kayanın altında ezilir. Dönüp durur kendi etrafında. Dönüp durur, çıkışı kaybeder. Baktığı, dokunduğu, duyduğu her şey hüzün verir. Başı öne eğili...
Antipatetic bir konu: Teodise Antik Yunan’dan İslâm filozoflarına kadar sorgulanan, düşünen/akleden her insanı derin düşüncelere daldıran, kimini dalalete götürürken kimini melaike mertebesine ulaştıran o kritik konu: Teodise. “Tanrı”nın adaleti anlamına gelen teodise, problem...
Musika-i Kübra’da latîf bir nağme olmak İnsan bir yolcudur. Yolculuğumuz ruhlar âleminde başladı. Oradan ana rahmine düştük. Ondan sonra da dünyaya. Sonra kabre, haşre, ebede kadar yolculuğumuz devam edecek. 4. Söz’de de belirtildiği üzere, bu yolculuk iki ay gibi bir zaman sürecek ve düny...
Antideist bir söylev “Kâinat ve içinde insan, başıboş bırakılmış değildir.” “Zaman yaratılıştır” diyen Nobelli kimyager Prigogine, kâinatın direklerinin Allah’ın her an eşyayı biteviye yaratmasıyla ayakta kalabildiğini ifade eder. Kaos, nizam, ritim, tekrar, görelilik...
Senin Allah’ın kim? İnsana biraz tuhaf geliyor bu soru, değil mi? Ne demek Allah’ın kim, hâşâ kaç tane Allah var da bu soruyu soruyorsun, Allah işte. Ama müşrikler de yaptıkları antlaşmalara besmele ile başlıyor, yemin verirken Allah adına yemin veriyorlardı. İstanbul’d...

İlk yorumu siz yazın

Makale hakkında düşüncelerinizi paylaşın:

E-Posta adresiniz kesinlikle gizli kalacaktır.


*